C41 continued

wycieczka rowerowa była. c41 tym razem iso 100 i czas wywoływania 3,5 min, tak jak mówią książki. niestety polskie szpule do koreksa są dziadoskie i często się z nich klisza odwija. tak się stało tym razem i dlatego takie kolorki pobrudzone i ślady od perforacji. i tak jest radocha

 

 

foch

startup

a umiesz tak?

pływać

ani w te ani wewte

relax

instrument na którym grałem kołysankę

i usnął

jedziemy na czereśnie

 

drzewa się pienią

48km/h w wąwozie bez czymanki

odnaleziono telefon w krzakach

wielki kanion bodzentyński

światłoczuła elewacja. bardzo zagadkowe zjawisko. i przepiękne zatem.

 

korzystając z okazji pozdrawiam hodowców gigantycznych krów, które galopują powodując lokalne podtopienia.

homemade c41 process

wycieczka była. klisza z rosmana albo jakiej innej biedronki, nominalnie iso 100, przez przypadek naświetlona na iso 400. musiałem sforsować własnoręcznie zmieszanym wywoływaczem. zadziałało nieźle.

mleko w tubce

jedzenie mleka w tubce to specyficzna czynność. to jedyny w swoim rodzaju pokarm, lub może lepiej forma, postać pokarmu. spożywanie mleka wprost z tubki jest bardzo przyjemne. jest wręcz czynnością intymną. można by porównać ją do masturbacji. bo któż widział dorosłego mężczyznę lub co gorsze kobietę, swobodnie bez obciachu konsumującą na ulicy, bądź w autobusie mleko prosto z tubki… ?  :D

korzystając z okazji pozdro dla brachola

 

patrz gdzie idziesz

bo pójdziesz tam gdzie patrzysz

z chmielnika do kij, kijów, kijowa??

z fotoszwendaczem świeżego powietrza mach, duży mach. 17km, przeprawa przez 14 rzek i ognisko z kienbasą, a i piwko ze smakiem

w użyciu agfa isomat rapid i orwo NP22

na nogach kielce dookołach

taki pomysł w wyniku niezdecydowania powstał. las czy miasto? las czy miasto?…
a to tak napół. i trach! traska zaplanowana została dziś w nocy zrealizowana. spacer w towarzystwie “logiki chaosu” i “informacji z wyprzedzeniem” był rewelacyjny. rozmowy o życiu i wogóle o ratowaniu misiów panda i ekonomicznych skutkach globalnego zesraniasię.

korzystając z okazji pozdrawiam marlenę i magdę za urodziny wczorajsze.

powietrze

da się już czuć że wiosna idzie. wieczory jeszcze chłodne. 

od samego rana robię nic ważnego. tak będzie jeszcze kilka pięknych dni.

chciałbym być stolarzem

to takie moje głęboko ukryte pragnienie, które od czasu do czasu daje o sobie znać.

przed chwilą przeglądałem jakieś swoje stare posty i znalazłem przepiękne dwa obrazki związane z rzeczonym stolarzem. pierwszy mój wyidealizowany:

“no naprawdę. stolarz to mi się kojarzy z kolesiem któremu nigdzie i nigdy się nie śpieszy, ćmi sobie fajeczkę w okolicach furtki przed domem. czeka aż mu drewno wyschnie. jak coś spieprzy to poprawi i nikt nawet o tym niewie. z odpadów zrobi kołyskę dla córeczki sąsiadki. pod koniec lata lubi jeść śliwki węgierki prosto z drzewa. nie posiada telefonu komórkowego, nigdy ani sto lat temu ani za sto lat. tak. prawdziwy stolarz nie używa komórki. tak powinno być “

a drugi zet00 taki bardziej z ziemi:

“stolarz kojarzy mi się z nokautem. taki jeden robił mi meble w kuchni, dałem mu klucze i wieczorem zastałem leżącego na niezamontowanych szafeczkach, znokautowanego butelką wyborowej (0.7), którą zostawiłem dla kafelkarza. pojawił się potem po miesiącu, w dalszym ciągu znokautowany, z jakimś bydlęciem psem rasy bojowej, któremu na dzień dobry rozjechały się nogi na panelach i ze strachu tak się zesrał, że ilość kupy przeraziła mojego fachowca tak, że się już więcej nie pojawił. chyba się za tego psa wstydził.”

łaaaaa

pudełko na małe przyjemności, masz?

ciężar torby z zakupami przepowiadał niechęć do jej rozpakowywania po wejściu do domu. szło się niedobrze, bo pod górkę. pogoda była ładna. nie padał deszcz. młoda dziewczyna z wózkiem. poprawiała czapkę małemu człowiekowi. kiedy ją mijał popatrzyła na niego i uśmiechnęła się. odpowiedział tak samo.

a

b

c

d

e

f

korzystając z okazji pozdrawiam chłopaków z ochotniczych straży pożarnych. z ta trawa mają przejebane teraz.

3402

z każdym kolejnym krokiem do butów przyklejały się kawały błota. dopiero po wejściu na martwą, zeszłoroczną trawę uwolniłem się od ciężaru. krótką chwilę stałem prawie bezmyślnie, otrząsając się z tego nieprzyjemnego uczucia. podniosłem głowę by upewnić się, czy to co widziałem zza szyb auta jest też tu dokąd przywędrowałem. tak, zgadzało się. dookoła, jak okiem sięgnąć było nic. zamknąłem oczy. uszami i policzkami liczyłem mikrokrople ciskane przez lekki, jednostajny wiatr… trzytysiąceczterystadwa, trzytysiąceczterystatrzy, trzytysiąceczterystacztery….